Έκθεση 30/6/2014

30/6/2014, εξέταση 3kyu σε κάποιο dojo στην Αθήνα. Ο μαθητευόμενος έχει την υποχρέσωση να γράψει μια έκθεση και να την διαβασει πριν την εξέταση του σαν nagke και σαν uke. Είμαστε πολύ τυχεροί που παρεβρεθήκαμε και ακούσαμε αυτήν την έκθεσή.

 

Προσπαθώντας να αποτυπώσω σε ένα χαρτί, τις σκέψεις και τα αισθήματα μου για το Aikido,

διαπίστωσα ότι πέρασαν κιόλας 4 χρόνια από την πρώτη μου επαφή με αυτή την πολεμική τέχνη. Ίσως για κάποιον τρίτο να φαντάζουν πολλά, όμως η απάντηση μου σε μια ερώτηση «πόσο καιρό κάνεις Aikido;» θα ήταν αυθόρμητα : «λίγο».
Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει γιατί αισθάνομαι αρχάριος ή γιατί αισθάνομαι ακόμα τον ενθουσιασμό του αρχάριου που έρχεται πρώτη φορά σε επαφή με αυτή την πολεμική τέχνη.
Μπορεί να είναι συνδυασμός αυτών και αυτή ίσως είναι η ομορφιά του Aikido : ότι πάντα αισθάνεσαι αρχάριος, και κάθε φορά που καλείσαι να εκτελέσεις ή να δεις να εκτελούν μια τεχνική, την οποία έχεις εκτελέσει και έχεις δει να εκτελούν πολλές  φορές, βλέπεις πάντα μια λεπτομέρεια, διαφορετική κάθε φορά, που σε κάνει να γίνεις καλύτερος.
Τι σημαίνει καλύτερος ;
Πιο φυσική και πιο αρμονική κίνηση. Γιατί για μένα αυτό μαθαίνεις : να ακολουθείς το σώμα σου και τους νόμους της φύσης, να στέκεσαι σωστά, να περπατάς σωστά, να αλλάζεις κατεύθυνση σωστά, να αναπνέεις σωστά…. να υπάρχει μια τέλεια αρμονία στο σώμα, στο μυαλό και στις κινήσεις.
Γιατί όμως αισθάνομαι ακόμα ενθουσιασμένος, για κάτι για το οποίο μετά από 4 χρόνια αισθάνομαι αρχάριος;
Αυτή ίσως είναι μια άλλη ιδιαιτερότητα της πολεμικής αυτής τέχνης. Κάθε φορά που πάω για να εξασκηθώ πάω κουρασμένος ψυχικά και τις περισσότερες φορές και σωματικά. Και κάθε φορά φεύγω χαμογελαστός και ξεκούραστος (όχι σωματικά!) Βέβαια, για να είμαι δίκαιος, ίσως σε αυτό πρωτεύοντα ρόλο να παίζει αυτός ο οποίος σε καθοδηγεί και σε διδάσκει και όχι αυτή κάθε αυτή η πολεμική τέχνη. Γιατί ένας δάσκαλος, γενικά σε όλους τους τομείς, μπορεί να σε κάνει να αγαπήσεις κάτι, αλλά εξίσου καλά μπορεί να σε κάνει και να το μισήσεις.
Μια που, όμως, καλούμε σήμερα να παρουσιάσω την πρόοδο μου αυτά τα χρόνια να κάνω και ένα απολογισμό όπως βλέπω εγώ τον εαυτό μου : πιστεύω ότι η ενασχόληση μου όλο αυτό το διάστημα, μου έχει κάνει αρκετά καλό σωματικά και ψυχικά και επίσης θεωρώ ότι βελτιώνω με την πάροδο του χρόνου τις τεχνικές μου και την στάση του σώματος. Αρμονία; Προσπαθώ κάθε φορά που εκτελώ ή εκτελούν σε μένα μια τεχνική να έχω όσο το δυνατό μια πιο φυσική και αρμονική κίνηση, αλλά αυτό είπαμε θέλει χρόνια, πολλά, τόσα πολλά που μπορεί να μη το προλάβω.
Αν το Aikido έχει επηρεάσει τον χαρακτήρα μου και την συμπεριφορά μου στην κοινωνική, επαγγελματική και οικογενειακή ζωή; Δεν μπορώ να απαντήσω. Σίγουρα πάντως όταν δέχομαι μια επίθεση – αρνητική ενέργεια – στην καθημερινότητα μου, συνήθως δεν ακολουθώ τον δρόμο του Aikido, αλλά προσπαθώ να σταθώ ακλόνητος απέναντι της και να αντισταθώ. Η εμπειρία έχει δείξει ότι είναι λάθος αυτή η αντιμετώπιση, αλλά και αυτό θέλει πολλά χρόνια προσπάθειας και εξάσκησης.
Αφού ανέλυσα τα δικά μου αισθήματα και σκέψεις, θα ήθελα να αφιερώσω και λίγες γραμμές για τους συνασκούμενους μου. Αν και οι πολεμικές τέχνες γενικά δεν μπορούν να καταταχθούν σε αυτά που λέμε ομαδικά αθλήματα, εγώ το Aikido θα το κατέτασσα σε αυτά με την εξής έννοια : ότι ναι μεν ο κάθε ένας ασκούμενος, προσπαθεί μέσα από την άσκηση να γίνει καλύτερος και αρμονικότερος με τον εαυτό του, και αυτό που συναγωνίζεται είναι ο εαυτός του και όχι ο αντίπαλος του, όμως για να το πετύχει αυτό πρέπει να πρώτα να έχει αρμονία με τον συνασκούμενο του είτε είναι nage είτε είναι uke. Συνεπώς στην  ομάδα που συμμετέχουμε μέσα σε ένα dojo, πρέπει να λειτουργούμε με πνεύμα ομαδικό και πρώτα να δίνουμε στους άλλους, γιατί έτσι θα καταφέρουμε να πάρουμε από αυτούς. Άρα χρειάζεται ένα ομαδικό πνεύμα χωρίς ανταγωνιστικά στοιχεία, να προσπαθούμε να γίνονται οι άλλοι καλύτεροι και να προοδεύουν, γιατί μόνο έτσι θα γινόμαστε καλύτεροι εμείς, και καλύτερη η ομάδα μας στο σύνολο της. Και εάν αυτό θα μπορούσε να βγει από τα στενά όρια ενός dojo, και να λειτουργούσαν όλα τα dojo μεταξύ τους σε αυτό το πνεύμα, τότε θεωρώ ότι το Aikido θα καταλάμβανε μια υψηλότερη θέση στις προτιμήσεις των ανθρώπων που θέλουν να ασχοληθούν με τις πολεμικές τέχνες.
Μια φράση του δασκάλου που με εκφράζει απόλυτα και προσπαθώ να την υλοποιώ μέσα και έξω από το dojo είναι ότι για να γίνεις ένας καλός Aikidoka πρέπει πρώτα να γίνεις ένας καλός uke, δηλαδή να προσφέρεις την βοήθεια σου, σώμα και πνεύμα, για να γίνει ο άλλος καλύτερος ακόμα και από σένα.    
Αν και γενικά ο όρος εξέταση στο aikido δεν μου αρέσει, γιατί δυστυχώς  δημιουργεί ένα πνεύμα ανταγωνιστικότητας, όταν γίνεται αυτοσκοπός όχι η κατάκτηση της γνώσης, αλλά η κατάκτηση του βαθμού, σήμερα θα δώσω εξετάσεις. Εγώ θέλω να το βλέπω σαν ένα ακόμα μάθημα που απλά εστιάζει σε έναν ασκούμενο.
Και επειδή στα μαθήματα πρέπει να περνάμε καλά, ελπίζω και σήμερα να περάσουμε καλά, να φύγουμε με ένα χαμόγελο όλοι, και από το σημερινό μάθημα, να μάθουμε όλοι κάτι παραπάνω.